Ramboetan

Oorsprong / herkomst

Oorspronkelijk werd deze vrucht in de vochtige warme gebieden van de Maleisische archipel geteeld, ondertussen vindt men ze ook in vele tropische landen zoals Thailand, tropisch Afrika, Madagascar, het noorden van Zuid-Amerika, Costa Rica, Honduras, Cuba en Australië. De hoofdproducent is Thailand.

Beschrijving

De ramboetan behoort tot dezelfde plantenfamilie als de litchi en groeit aan groenblijvende, ruige 12 tot 20m hoge bomen. De vrucht is ovaal tot rond, zo groot als een pruim, 3 tot 8 cm lang en 2,5 tot 5 cm dik, haar schil is 2 tot 4 mm dik en behaard. Het vruchtvlees lijkt heel sterk op dat van een litchi. Het vlees van de ramboetan is melkwit, zeer sappig en smaakt verfrissend zoetzuur. Het is rijk aan mineralen zoals kalium, calcium en ijzer en bevat 20-45mg% vitamine C. Binnen in de vrucht bevindt zich een lange, smalle zaadpit. Al naargelang de soort is het vlees echter zeer moeilijk van de vruchtkern te verwijderen.

Verkoop :

De ramboetan is praktisch het hele jaar door verkrijgbaar. Ze rijpt niet na en wordt dan ook in haar optimale rijpheid geoogst. Ze kan heel slecht worden bewaard en is slechts twee weken houdbaar bij een temperatuur van ca. 10° C en een luchtvochtigheid van 90-95%. Bij een kamertemperatuur zijn de vruchten ongeveer 3 tot 4 dagen houdbaar.

Gebruik

Voor een vers verbruik wordt de vrucht met een mes of vinger zijdelings geopend om het vruchtvlees van de schil te verwijderen. De vrucht kan dan zoals de litchi worden opgeslurpt. Goede soorten smaken het beste puur. Zij worden zeer zoet en sappig. Nochthans zijn de zoetzure soorten het meest geliefd daar ze zeer verfrissend zijn. Bovendien kunnen de vruchten ook in moes, confituur, gelei, fruitsalades, desserts of bij verfijning van champagne of cocktails worden gebruikt. Een delicatesse is ramboetan met moccaijs of andere ijsspecialiteiten.