Verse vijgen

Oorsprong / herkomst

De vijgenboom die al sedert 5000 jaren in Klein-Azië wordt gecultiveerd, werd in de oudheid over het hele Middellandse Zeegebied verspreid. Dit gebied brengt dan ook ongeveer 90% van de wereldproductie voort, die ongeveer 2 miljoen ton bedraagt. De leidende producent is Turkije, gevolgd door Griekenland, Portugal, Italië en anderen. Duitslands belangrijkste importeur is Turkije, waar de beste kwaliteit wordt geproduceerd.

Beschrijving:

Vijgen zijn de vruchten van een ongeveer 10 m hoog groeiende vijgenboom of -struik. De plant ontwikkelt zich het beste bij hete, droge zomers en koele, vochtige winters. Er bestaan meer dan 700 soorten vijgevruchten. Economische opbrengsten worden na ongeveer 7 tot10 jaar bereikt en kunnen 50 jaar aanhouden. De rijpe vrucht heeft de vorm van een peer en is 3 tot 10 cm lang en 4 tot 7 cm breed. De schil is groen, gelig of roodbruin tot donkerpaars, het vruchtvlees direct onder de schil is wit, en meer binnenin amberkleurig, roze of rood en de consistentie is zacht, sappig, aangenaam aromatisch en zoet.
Vijgen zijn rijk aan mineralen, vooral aan kalium, calcium, magnesium, fosfor en ijzer alsook aan vitamine B, louter elementen die belangrijk zijn bij de bloedopbouw. Bovendien is de vijg een zeer gezonde vrucht.

Verkoop :

Verse vijgen zijn zeer drukgevoelig en bederven gemakkelijk. Daarom worden ze ook met de grootste zorg geoogst en verpakt. De houdbaarheid van verse vijgen van 1 tot 2 weken ligt bij een temperatuur van 0° C en een luchtvochtigheid van 90 tot 95%. Braziliaanse verse vijgen worden tijdens de maanden november tot juni ingevoerd.

Gebruik

Vijgen worden hoofdzakelijk rauw verbruikt. Hoewel men de schil van verse vijgen eten kan, is dit in het algemeen niet de regel. De vruchten kunnen voor verbruik geschild worden of men kan ze halveren en daarna uitlepelen. De beste methode is om de vijgen in vieren te delen en het vlees met een mes of een lepel van de huid te scheiden. Vijgen smaken zeer goed als toespijs bij kaas of ham.